গল্প

স্কুললৈ বহু দূৰ খোজকাঢ়ি যাব লাগে। পাহাৰৰ তললৈ, ৰডোডেনড্ৰন গছৰ মাজেৰে, এখন উদং বাদামী ৰঙৰ পাহাৰেৰে আৱৰা নিজৰা এটি পাৰ

(অনুবাদকৰ টোকা: ৰুছিয়ান গল্পকাৰ-নাট্যকাৰ এণ্টন ছেখভৰ নাম নুশুনা সাহিত্যৰসিক নিশ্চয় নোলাব। পেছাত চিকিৎসক ছেখভৰ গল্প সেই সময়ৰ প্ৰচলিত ধাৰাতকৈ পৃথক

সেয়া আছিল প্ৰথমবাৰ৷ তাৰ পাছতো একেটা ঘটনাৰে দুবাৰ পুনৰাবৃত্তি হৈছিল – হুবহু এইধৰণে: মোৰ বাওঁ ভৰিখন আছিল বাঁহৰ জখলাডালৰ একেবাৰে

প্ৰতি সোমবাৰে অফিচৰ পৰা ঘৰলৈ ওভতাৰ পথত কালীচৰণৰ দোকানত এপাক সোমাই কিতাপ কিনি নিয়াটো বিপিন চৌধুৰীৰ পুৰণি অভ্যাস। যেন এক