সম্পাদকীয়

(১) সামাজিক তাৎপৰ্য থকা ব্যক্তিগত স্মৃতিকথা এটাৰে আলোচনা আৰম্ভ কৰিছোঁ। যোৱা শতিকাৰ শেষ দশকৰ আৰম্ভণি—১৯৯২ চন; আমি তেতিয়া স্নাতকোত্তৰ মহলাৰ

(১)“মোৰ দৈনন্দিন জীৱন”“গৰু”, “কুকুৰ”, “আমাৰ বিদ্যালয়”, “মোৰ জীৱনৰ লক্ষ্য”—এইধৰণৰ বিবিধ ৰচনা হাইস্কুলৰ ইংৰাজীৰ পাঠ্যক্ৰম অনুসৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে প্ৰস্তুত কৰিব লাগে, নম্বৰ

মুক্ত চিন্তা। একাদশ বছৰ।। ১ম সংখ্যা কণ-কণ ল’ৰা-ছোৱালীৰ ওমলা-ঘৰ এটিত (Day care center) সংঘটিত হোৱা কৰুণ আৰু কুখ্যাত কাহিনী এটাৰ

লিখাটো পঢ়িবলৈ লৈয়েই সচেতন পাঠকে নিশ্চয় উচ্‌পিচাই ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে— ইমান জোঁট-পোট লগা জধলা শিৰোনাম! “বিপ্লৱী-বিদ্ৰোহী” বুলি প্ৰগতিবাদৰ ধুনপেচ মৰা

সিহঁতৰ মৃতদেহবোৰ দ’ম হৈ সমস্ত উপত্যকাত পৰি আছে, কিয়নো শগুণৰ কাৰণেও সেইবোৰ ইমান বেছি যে সিহঁতৰ বাবে গোটেইবোৰ খোৱাটো বা

ঘটনাক্রমে, ‘মুক্ত চিন্তা’-ই পাৰ কৰি অহা বছৰকেইটি ভাৰতবৰ্ষৰ সৈতে অসমৰো আৰ্থ-ৰাজনৈতিক আৰু সমাজ-জীৱনৰ প্রেক্ষাপটত অতিশয় সংকটপূৰ্ণ বুলি বিতৰ্কাতীতভাৱে পৰিগণিত হৈ