‘মুক্ত চিন্তা’ৰ কৰ্মদল, Author at মুক্ত চিন্তা

স্পৰ্শ শাওনৰ ধলত স্থানু হৈ ৰয় উশাহৰ ঘৰবোৰ, মাহৰ পাছত মাহ। উশাহবোৰ জাল এখনৰ দৰে দেখা যায়। জী থকা ছাল

শূন্যতাৰ সাগৰত মোৰ ধূসৰ অস্তিত্ব ।। ৰাহুল শ্যাম

অৱশেষত সিদ্ধান্তটো লোৱা হ’ল। কঠিন আছিল, কিন্তু এক মুহূৰ্তত মোৰ হৃদয়ৰ ন্যূনতম কৰুণাখিনিতো ক্ষোভ নামৰ দানৱটোৱে শেষ বিজয়ধ্বজ্জা উৰুৱাই এক

সপ্তম অধ্যায়‌ নিষ্প্ৰাণ চেঁকুৰ “দুবেলা দুমুঠি খোৱা-খৰচ যোগাৰ কৰিবৰবাবে, মই নিতৌ টকা বিচাৰি হাবাথুৰি খাবলগীয়া হৈছে। সোণজনী মোৰ, মই বৰ

লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ গীতিকাৰ হোৱাৰ প্ৰৱল ইচ্ছাক মূলতঃ বাধা দিছিল কৃপাবৰ বৰবৰুৱাই। কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা, কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি, বৰবৰুৱাৰ বুলনি,

যিসকল বয়োজ্যেষ্ঠ লোকৰ বয়স ৬৫ বছৰৰ ওপৰৰ তেওঁলোকৰ কিছুমান বিশেষ সমস্যা থাকে, যেনে— (ক) আন আন বিভিন্ন ৰোগত তেওঁলোক ভুগি

দেশ এখনৰ প্ৰগতিত কাৰ্যকুশলতাৰে অৰিহণা যোগাব পৰা মানুহবোৰেই “মানৱ সম্পদ”। নাগৰিক জীৱনৰ মান উন্নীতকৰণৰ ক্ষেত্ৰতো মানৱ সম্পদৰেই আৱশ্যকতা অনুভব কৰা

মধ্যযুগ বুলিলে এখন অতিশয় ৰক্ষণশীল সমাজৰ এন্ধাৰ ছবি আমাৰ চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। এইখন সমাজত পৰম্পৰা আৰু প্রচলিত আচাৰ-বিচাৰৰ বিৰুদ্ধে

গধুৰ-শৈলী আৰু লঘু-গদ্যৰ লগতে ইউৰোপীয় আৰু উত্তৰ আমেৰিকাৰ লেখকসকলৰ ওপৰত অত্যধিক কেন্দ্ৰীভূত হোৱাৰ বাবে সাহিত্যৰ নোবেল বঁটাটোৱে দীৰ্ঘদিন ধৰি সমালোচনাৰ