কবিতা

(মূল : “সূর্যাস্তের পর”) বেলি ডুব যোৱাৰ পাছত হাঁহিৰ কোবত সিহঁতৰ মুখৰ ছালবোৰ কোঁচ খাই গ’ল, গালৰ মঙহ কঁপিবলৈ ধৰিলে,

এপদ দুপদ কৈ সকলো সজাই ল’ম, তুমি চাবাচোন ঘৰ-দুৱাৰ খাট-পাম চোতালত লাউগছৰ হেঁদালি-চাং খিৰিকিৰ কাষেৰে বগাই যোৱা যূতি ফুলৰ লতা-

মুক্ত চিন্তা, ৩য় বছৰ, ৩য় সংখ্যা বহুদিনৰ পৰাই মোৰ এখন পাহাৰ কিনাৰ চখ্‌। কিন্তু পাহাৰ কোনে বিক্ৰী কৰে সেইটো নাজানোঁ।

মুক্ত চিন্তা, ৩য় বছৰ, ১ম সংখ্যা সকলোকে জ্বলাই কোনো লাভ নাই। তাতকৈ বৰঞ্চ আজন্ম যেনেকৈ জ্বলিছা ঢিমিক ঢামাককৈ, অকলে ,

মুক্ত চিন্তা, ২য় বছৰ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা (অনুবাদকৰ টোকা : যোৱা শতিকাৰ চতুৰ্থ দশক। সে‌য়া আছিল ভয়ংকৰ দুৰ্বিষহ সময়। মানৱ-সভ্যতাৰ সংকটৰ

মুক্ত চিন্তা, ২য় বছৰ, ৩য় সংখ্যা যিসকলে গোটেই জীৱন জুৰি যুঁজিলে তেওঁলোকৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া কথাটো হ’ল – শেষবিন্দুত আহি পাই

মুক্ত চিন্তা, ২য় বছৰ, ১ম সংখ্যা মোৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধুৰ পত্নী, ধুনীয়াকৈ সাজি-কাচি আহিছে, কিন্তু আমাৰ লগত একেলগে খাবলৈ নবহে তেওঁৰ