গল্প-কবিতা

মোৰ চৌদিশে ঘিটমিটিয়া এন্ধাৰবৰষুণৰ উত্তাল নাচোনঠেঁটুৱৈ ধৰা সময়আৰু এজাক হায়েনা মোৰ দেহৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰেহিম চেঁচা আতংকযিকোনো মুহূৰ্ততেস্খলিত হ’ব ভূমিমোৰ ভৰিৰ

তাৰ পৰা অলপ আঁতৰতে ভিজা বালিৰ মাজত উজ্জল কিবা এটা জিলিকি আছিল। দিগন্তই ৰৈ খুচৰি দিলে। মৰা শামুক এটাৰ উজ্জ্বল

মানুহ ! মানুহবোৰ কেতিয়াৰ পৰা অমানুহ হৈ পৰিল? তেজবোৰ ৰঙাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে হৈ পৰিল নীলা? হৃদয়বোৰ এতিয়া মমতাৰে নহয় বান্ধি

পলকতে পৃথিৱীখন সলনি হৈ গ’ল। ৰে’ল সেৱাও অনিৰ্দিষ্ট কাললৈ বন্ধ কৰা হ’ল। মোনাত আটি আটি বন্ধা পিঠা লাৰুবোৰ উলিয়াই বৈয়াম

কলহত ভৰাই সাঁচিছোঁ বসুন্ধৰাৰ মাটি / সেউজ বৃক্ষৰে পুতি পেলাইছোঁ বক্ষৰ দুখ শোক কষ্টৰ চিহ্ন / বান্ধি থোৱা সোণৰ নদীত

এলান্ধুকলীয়া দিনবোৰ পাৰ হ’লেই / আমি তোমাক কৰিম আমন্ত্ৰণ / গোট খাম একেলগে; / তোমাৰে আমাৰে হ’বলগীয়া বিহুসন্মিলনীত তুমি নাচিবা,