গল্প-কবিতা

মানুহ ! মানুহবোৰ কেতিয়াৰ পৰা অমানুহ হৈ পৰিল? তেজবোৰ ৰঙাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে হৈ পৰিল নীলা? হৃদয়বোৰ এতিয়া মমতাৰে নহয় বান্ধি

পলকতে পৃথিৱীখন সলনি হৈ গ’ল। ৰে’ল সেৱাও অনিৰ্দিষ্ট কাললৈ বন্ধ কৰা হ’ল। মোনাত আটি আটি বন্ধা পিঠা লাৰুবোৰ উলিয়াই বৈয়াম

কলহত ভৰাই সাঁচিছোঁ বসুন্ধৰাৰ মাটি / সেউজ বৃক্ষৰে পুতি পেলাইছোঁ বক্ষৰ দুখ শোক কষ্টৰ চিহ্ন / বান্ধি থোৱা সোণৰ নদীত

এলান্ধুকলীয়া দিনবোৰ পাৰ হ’লেই / আমি তোমাক কৰিম আমন্ত্ৰণ / গোট খাম একেলগে; / তোমাৰে আমাৰে হ’বলগীয়া বিহুসন্মিলনীত তুমি নাচিবা,

বান অহা দিনৰ স্মৃতি সুঁৱৰি খৰাঙৰ দিনকেইটাত মই তালৈ গৈছিলোঁ নৰাৰ হুলে ভৰিৰ তলুৱা হনাদি মাজে মাজে ধান সিজোৱা গোন্ধে

(নাজিম হিকমতৰ প্ৰেয়সী আৰু পত্নী ভেৰা তুলিয়া কোভাৰ সোৱঁৰণত) প্ৰিয়তম মোৰ ! এটা নতুন পুৱা বিচাৰি তুমি ওলাইছা সুগোল সোণবৰণীয়া

এন্ধাৰৰ বাবেও খোলা থাকক দুৱাৰ ৰাতিৰ ৰাতিটো ক’লৈনো যাব জাঁপ মাৰি? ওৰে ৰাতি আন্ধাৰৰ জাৰণি ভাঙি অহা বন-কেতেকীৰ গীত শুনিম