গল্প-কবিতা

(১) পুৰাতন সাধুকথাবোৰৰ মৰণ নহয়। সাধুকথাৰ চৰিত্ৰবোৰৰ মৰণ নহয়। ন ন প্ৰতিবিম্বৰে পুনৰ জী উঠে। ইতিহাসে চৰোৱা প্ৰস্তৰ শিলাবোৰে চৰিত্ৰবোৰৰ

নৈপৰীয়া মধুৰিজোপাত দিনটো ওলমি ৰয়। মধুৰিআমৰ ভৰুণ দেহত এতিয়া ভৰ দুপৰীয়া এটাই নিতাল মাৰে, সপোনথলীয়ে নৈৰ বক্ষত জিৰোৱাৰ পষেক হ’ল।

কথাবোৰেই কেতিয়াবা ভয়ংকৰ হয় মিঠা কথাবোৰ সামৰি থোৱা কথাবোৰ হাঁহি আৰু কান্দোনৰ কথাবোৰ অতিক্ৰমি কথাৰেই আঁতৰ হৈ যায় ওচৰৰ মানুহ

Forgetting is so long – Pablo Neruda তিতি বুৰুলি জৰৌৰৌৱা উৰুলিপুঙা বগলীৰ মৰণ বন জালুকৰ বতাহ চিকুটি ধোৱা খোৱা ভূৰমণ।

চৰাই ৰখীয়া চৰাই খেদি থাক বেলিটো মূৰত লৈ ৰ’দে-বৰষুণে ,নিজানত নিৰলে বতাহে কঁপাই তোৰ বতাহী দুহাত। চৰাই খেদোতেই চম্পাৱতী কুঁৱৰী