গল্প-কবিতা

কথাবোৰেই কেতিয়াবা ভয়ংকৰ হয় মিঠা কথাবোৰ সামৰি থোৱা কথাবোৰ হাঁহি আৰু কান্দোনৰ কথাবোৰ অতিক্ৰমি কথাৰেই আঁতৰ হৈ যায় ওচৰৰ মানুহ

Forgetting is so long – Pablo Neruda তিতি বুৰুলি জৰৌৰৌৱা উৰুলিপুঙা বগলীৰ মৰণ বন জালুকৰ বতাহ চিকুটি ধোৱা খোৱা ভূৰমণ।

চৰাই ৰখীয়া চৰাই খেদি থাক বেলিটো মূৰত লৈ ৰ’দে-বৰষুণে ,নিজানত নিৰলে বতাহে কঁপাই তোৰ বতাহী দুহাত। চৰাই খেদোতেই চম্পাৱতী কুঁৱৰী

আহ ! একে, একেটাই নীলা বিহৰ চৰম পিয়লা ছক্ৰেটিছৰ কণ্ঠ ৰুদ্ধ নহয় হোৱা নাই এতিয়াও বতাহত বিলীন নীলা বিহ পিয়লাত

ওখ ওখ কংক্ৰিটৰ মাজত আবদ্ধ মহানগৰীত থকা বাসিন্দাসকলে বুজে মুক্ত হোৱাৰ ব্যাকুলতা আৰু বন্দী জীৱনৰ হাঁহাকাৰবোৰৰ তীব্ৰতা। কিদৰে প্ৰতিটো দিন

কালি নিশা হিটলাৰৰ উত্তৰাধিকাৰীহঁতে ঘৰৰ পৰা উঠাই লৈ গৈছিল বুঢ়ীৰ নাতিনীয়েকক। আজি সিহঁত উভতি আহিছে— তথাকথিত দুৰ্ঘটনাত চেপেটা হোৱা নাতিনীয়েকৰ