গল্প-কবিতা

ইয়াত এতিয়াও মানুহ আছেনে ? চোতাল ভৰি গজিছে বিয়নি-সাৱটা কাহিবন কেঁচুমতা চোৰাতৰ হাবি কাহানিতে বন্ধ হ’ল পঁজাৰ পদূলি নিফুট নিতাল

কি আছিল বকুলৰ সিপাৰে? কথাৰ বেথা নে ভৰিত আঁক খোৱা চিয়াহীৰ চেকা? ৰ’ম ৰ’মকৈ মানুহলৈ ৰোৱা নহয়। ক’ম ক’মকৈ সাধুবোৰ

টগবগাই টগবগাই ইপাৰ সিপাৰ নমনা যৌৱনৰ ভৰা নদীয়েদি উজাই যাওঁতে ক’ৰ পৰা জানো ৰাষ্ট্ৰ নামৰ বকাসুৰটোৱে জ্বলন্ত অগ্নিপিণ্ডত মা-দেউতাৰ ঘৰটো

মোৰ চহৰখনত যেতিয়া জুই লাগে মই চহৰৰ বাহিৰলৈ দৌৰ মাৰোঁ তেতিয়া চহৰ প্ৰান্ত পাওঁতেই দেখো ভিৰত পদপিষ্ট হৈ পৰিছে মানুহ

মই বিছনাৰ পৰা উঠিব খুজিলোঁ– কিন্তু উঠিব নোৱাৰিলোঁ। চেষ্টা কৰিও বিফল হোৱাত সবিস্ময়ে মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে, মই বিছনাখনত বগুৱা

ষ্টেছনৰ এখন বিশাল হৰ্ডিঙ এখনৰ তলত ৰৈ আছোঁ। এতিয়ালৈ আহি পোৱা নাই মহালক্ষ্মী এক্সপ্ৰেছ, প্লেটফৰ্মত বাদুলিৰ দৰে ওলমি আছে এটা

১) এটা জোনৰ আধাফাল সাধু মাজতে কি হ’ল, মোৰ বুঢ়া আঙুলিটোৰ মনত উদ্ধত চখ এটাই বাহ ল’লে। জোন পুহিব। অ’,

ফুটছাইৰ তলতে আছা যে লুকাই আহ আহ ওলাই আহ অগ্নি বৰষা গান। নল মৰি মৰি গজালি ওলায় সেয়াটো মিছা কথা