‘মুক্ত চিন্তা’ৰ কৰ্মদল, Author at মুক্ত চিন্তা

এন্ধাৰ প্ৰাসাদটোত জিলিকি আছে পোহৰৰ এখন সৰু খিৰিকী। সেই খিৰিকীখনৰ মুখত বহিয়েই জোনাকৰ সাধু শুনে ৰাজকুমাৰী স্বৰ্ণলতিকাই। হওঁতে প্ৰাসাদটোত তেনে

ওলোমা মানুহ-(পিংকু কলিতা)

খহি পৰা আকাশখনক গছৰ ঠাল-ঠেঙুলিবোৰে ধৰি ৰাখিছে। ডোখৰা-ডোখৰ শুকুলা মেঘৰ টুকুৰাবোৰে যেন গছৰ ডালবোৰৰ মাজেৰে সোলকি আহি চুই যাবহি মাখনক।

টগবগাই টগবগাই ইপাৰ সিপাৰ নমনা যৌৱনৰ ভৰা নদীয়েদি উজাই যাওঁতে ক’ৰ পৰা জানো ৰাষ্ট্ৰ নামৰ বকাসুৰটোৱে জ্বলন্ত অগ্নিপিণ্ডত মা-দেউতাৰ ঘৰটো

(১) এটি বিখ্যাত গীতৰ কথাৰে আলোচনা আৰম্ভ কৰিছোঁ। ১৯৭৬ চনত ভূপেন হাজৰিকাই জাতিভেদ প্ৰথাৰ প্ৰতিমুখে এটি অমৰ গীত সৃষ্টি কৰিছিল—“যুৱতী

(১) খাৰাংখাচ প্ৰশ্ন এটাৰে আলোচনা আৰম্ভ কৰিছোঁ—সুদূৰ অতীতত বা সুদূৰ ভৱিষ্যতত যিকোনো মানুহৰ পক্ষে এনে এটা অৱস্থাত উপনীত হোৱা সম্ভৱপৰ

স্মৰণাতীত অতীজৰ গুহাবাসী মানুহে জানো ঢেকঢেকাই হাঁহিছিল? সমস্ত দিন খাদ্যৰ সন্ধানত ঘূৰি-পকি তেওঁলোকে আজৰি পৰত ৰং-ৰহইচ কৰিছিল নে? যদি কৰিছিল

অত্যন্ত দুখৰ খবৰ—কমৰেড হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ, মানে হৰেনদা, চিৰদিনৰ বাৰে আমাৰ মাজৰ পৰা আঁতৰি গ’ল যোৱা ২৪ জুনৰ সন্ধিয়া। আৰু কেইটামান

সকলো মানুহেই এদিন নহয় এদিন মৃত্যুক আঁকোৱালি লয়, কিন্তু সকলো মানুহৰ মৃত্যুৰ গভীৰতা বেলেগ বেলেগ হয়। চীনৰ প্রাচীন লেখক চমা