গল্প-কবিতা

মুক্ত চিন্তা, ১০ম বছৰ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা পুলিনে কৈছিল পৰাক্ৰমী মানুহৰ কথা আৰু প্ৰীতমে নিমাখিত প্ৰাণীটোৰ কথা। “নিমাখিত!” পুলিনে হাঁহিছিল। “ব’ল

মুক্ত চিন্তা, ১০ম বছৰ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা সি বাগৰ সলালে। বাঁহৰ বিচনাখন কেৰমেৰাই উঠিল। সি চকুহাল মোহাৰি বাহিৰলৈ চালে। মুধচেৰে সোমাই

এটি প্ৰহেলিকাৰ মাজত বিলীন হৈ সঁচা-মিছাৰ পম খেদি ফুৰোঁতে, সময়ে জীৱনৰ চাকনৈয়াত ঘূৰোঁতে পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি অমাৱশ্যা হ’লগৈ। চুচৰি-বাগৰি সপোনে পোখা

মিছা ভাব-বিলাসত নিজ স্থানত ৰৈ থাকিও কাহানিও ক্লান্ত হোৱা নাই মন শেষ নোহোৱা কিছু কল্প-কথাৰ বাহিৰে তোমালৈ আগবঢ়াব পৰাকৈ মোৰ আন একো নাই ! উশাহ ভঙা এসোপা শব্দই কেতিয়াবা মোৰ মগজু আৰু ডিঙিত থিতাপি লয় আৰু প্ৰতিবাৰ লোৱা নতুন উশাহটোত মোক শ্বাসৰুদ্ধ কৰি পেলায় ! তথাপি তোমাক বিচাৰি দীঘল বছৰবোৰ অথলে নিয়াইছোঁ মহানাগৰীক মুখবোৰত তোমাক বিচাৰিছোঁ তোমাক বিচাৰি ফুৰিছোঁ নিস্তব্ধতাৰ বালিচৰত পৃথিৱীৰ প্ৰতিজুৰি চকুত তোমাক বিচাৰি ফুৰিছোঁ। তেজৰ নদীবোৰত,

মুক্ত চিন্তা ১০ম বছৰ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা প্ৰলয় থামিলে মানুহে ভঙা বেৰাবোৰ থিয় কৰোৱায়, মুধচ পুনৰ বান্ধে। মহাপ্ৰলয় থামিলে কি কৰে?

এতিয়া হৃদয়বোৰতো টাইলচ্‌ লগালে এই যে চাৰিউকাষে থকা অট্টালিকাবোৰ সেইবোৰৰ দৰেই হৃদয়বোৰ চহকী হ’ল কাকো দুখ আৰু হতাশাই চুব নোৱাৰাকৈ

মুক্ত চিন্তা, ১০ম বৰ্ষ, ৬ষ্ঠ সংখ্যা যান্ত্রিকতাৰ দংশনত তুমি আহত সপ্তৰথীৰ কুটিলতাত দিগভ্ৰান্ত অভিমন্যু হে পৃথিৱী, একবিংশ শতিকাৰ পদদলিত কৰবেটৰ

মুক্ত চিন্তা, ১০ম বৰ্ষ, ৫ম সংখ্যা পদুমে মাক লীলাৱতীৰ উচুপনি শুনি পঢ়া কোঠালীটোৰ পৰা লৰ মাৰি আহিল। লীলাৱতীয়ে দুখতে আজি