গল্প-কবিতা

দৰা ঘৰৰ পৰা বৰযাত্ৰী‌ এই ওলাইছে,‌ এয়া আহি আছে, ৰাস্তাত আছেহি, এই পালেহি! ক’তা? ক’তা? অহ নাই পোৱা! পাবহি পাবহি…।

(হীৰু দাৰ স্মৃতিত) চিনাকি বাটটোৰে গুচি গ’ল এটা কবিতাখহি পৰিল এক পুৰুষৰ পৰা আনটো পুৰুষলৈ বুলিকান্ধত বৈ ফুৰা মেটমৰা শব্দৰ

সোঁতত বুকু কাটি উৰি গ’লশিল চৰাই এজাক.ঠোঁটত ফুলিছেৰঙা জবা . নদীৰ আঙুলিবোৰ শংখ তেজত তিতা সূৰ্যৰ ঘোঁৰা .কলহে কলহে হলাহল

এটি পথৰুৱা সপোনৰ আঁত ধৰি পালোগৈ এৰাসূঁতিৰ জাৰণিখন; য’ত আছিল এখনি নৈৰ ইতিহাস। নৈ বৈ যায়, নিৰবধি। নিতাল নিশাৰ অৰণ্যখনত