গল্প-কবিতা

মোক পৃথিৱী দিয়া তুমি আকাশ লোৱা, মোক সংবিধানখন দিয়া ধৰ্মগ্ৰন্থবোৰ তুমি লোৱা, মোক আহাৰ এমুঠি দিয়া আধ্যাত্মিকতাৰ জ্ঞান তুমিয়েই লোৱা,

বহুদিনৰ পিছত আজি মৈত্ৰেয়ীৰ মনটো ফৰকাল হৈ পৰিছে, একেবাৰে শৰৎকালৰ মেঘমুক্ত নীলা আকাশখনৰ দৰে ফৰকাল। যোৱা কিছুদিন ধৰি তেওঁ যেন

ৰাতি ভাঙিছে থৰ্‌থৰ্‌কৈ কঁপিছে জাৰ-শোগোনা দেশ, মাটি সময়ে থমকি ৰৈ তোমাকে চাইছে প্ৰমেথিয়ুছ অগনিৰ শিখা হৈ কেতিয়া আহিবা তুমি? উমনি

আমাৰ ডেউকাবোৰৰ উষ্ণতা জুখিবলৈ বৰগছজোপা এইখিনিতে থাকে। মাজে সময়ে ভীষণ ৰ’দ অথবা মিচিক্‌মাচাক্‌ বৰষুণৰ টোপালতো আমি বৰগছৰ তলেৰে আহোঁতে যাওঁতে

স্পৰ্শ শাওনৰ ধলত স্থানু হৈ ৰয় উশাহৰ ঘৰবোৰ, মাহৰ পাছত মাহ। উশাহবোৰ জাল এখনৰ দৰে দেখা যায়। জী থকা ছাল

মোৰ চৌদিশে ঘিটমিটিয়া এন্ধাৰবৰষুণৰ উত্তাল নাচোনঠেঁটুৱৈ ধৰা সময়আৰু এজাক হায়েনা মোৰ দেহৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰেহিম চেঁচা আতংকযিকোনো মুহূৰ্ততেস্খলিত হ’ব ভূমিমোৰ ভৰিৰ

তাৰ পৰা অলপ আঁতৰতে ভিজা বালিৰ মাজত উজ্জল কিবা এটা জিলিকি আছিল। দিগন্তই ৰৈ খুচৰি দিলে। মৰা শামুক এটাৰ উজ্জ্বল